మినిట్2మినిట్ డెస్క్: పశ్చిమ ఆసియాలోని ఒక నగరం.. ఒకప్పుడు పచ్చని ఆలివ్ చెట్లతో, వీధుల్లో నవ్వుతూ ఆడుకునే పిల్లల కేరింతలతో కళకళలాడిన ప్రాంతం. కానీ ఇప్పుడు ఆ ఆకాశం ఎప్పుడూ బూడిద రంగులోనే ఉంటుంది. గాలిలో గన్పౌడర్ వాసన, చెవుల్లో సైరన్లు, బాంబుల మోతలు తప్ప మరో ప్రపంచం తెలియని పరిస్థితి. ప్రతి రోజూ ఎక్కడో ఒక చోట మరణ మృదంగమే.
ఆ నగరంలోని ఒక భూగర్భ ఆసుపత్రిలో పనిచేస్తున్న పారామెడిక్ (వైద్య సిబ్బంది) పేరు తారిఖ్. గత వారం రోజులుగా తారిఖ్ కంటి మీద కునుకు లేదు. ఆసుపత్రిలోని బెడ్స్ అన్నీ క్షతగాత్రులతో నిండిపోయాయి. కరెంటు లేదు, జనరేటర్లు నడవడానికి ఇంధనం అయిపోతోంది. మందుల కొరత తీవ్రంగా ఉంది. చేతిలో ఉన్న కొద్దిపాటి వనరులతోనే వందలాది ప్రాణాలు నిలబెట్టే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు తారిఖ్. ముక్కలైన దేహాలతో వస్తున్న చిన్న పిల్లలను చూసి అతని గుండె ప్రతీ క్షణం ముక్కలవుతూనే ఉంది.
అది మధ్యాహ్నం రెండు గంటల సమయం. హఠాత్తుగా భూమి కంపించినట్లుగా ఓ పెద్ద శబ్దం. ఆసుపత్రికి కేవలం రెండు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న ఒక నివాస ప్రాంతం (రెసిడెన్షియల్ అపార్ట్మెంట్) మీద వైమానిక దాడి జరిగింది. వెంటనే తారిఖ్ తన రెస్క్యూ టీమ్తో కలిసి అంబులెన్స్లో అక్కడికి బయలుదేరాడు.
అక్కడి దృశ్యం చూస్తే ఎంతటి కఠినాత్ముడికైనా గుండె పగిలిపోతుంది. ఆరు అంతస్తుల భారీ భవనం పేకమేడలా కుప్పకూలిపోయింది. చుట్టూ దుమ్ము, పొగ కమ్ముకుని సూర్యుడు కూడా కనిపించడం లేదు. తమ వాళ్ళు ఏమయ్యారో తెలియక రోదిస్తున్న బంధువుల ఆర్తనాదాలు, పిల్లల అరుపులు ఆ ప్రాంతమంతా ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి. రెస్క్యూ టీమ్ తమ చేతులతోనే కాంక్రీట్ రాళ్లను, ఇనుప రాడ్లను పక్కకు తొలగిస్తూ శిథిలాల కింద ఎవరైనా ప్రాణాలతో ఉన్నారేమో అని వెతకడం మొదలుపెట్టారు.
ఒక గంట గడిచింది.. రెండు గంటలు గడిచాయి.. బయటపడుతున్నవి కేవలం నిర్జీవ దేహాలే. తారిఖ్ చేతులు రక్తమోడుతున్నాయి, గొంతు దుమ్ముతో పూడుకుపోయింది. ఇక ఎవరూ బతికి ఉండే అవకాశం లేదని ఆశలు వదులుకుంటున్న క్షణం అది. సరిగ్గా అప్పుడే.. శిథిలాల అడుగు భాగం నుంచి చాలా సన్నగా ఓ స్వరం వినిపించింది.
“ఎవరైనా ఉన్నారా.. చీకటిగా ఉంది.. నాకు భయంగా ఉంది..” అనే ఒక చిన్నారి గొంతు అది.
తారిఖ్ వెంటనే అందరినీ నిశ్శబ్దంగా ఉండమని సైగ చేశాడు. ఆ స్వరం ఎక్కడి నుంచి వస్తుందో గమనించాడు. రెండు పెద్ద కాంక్రీట్ స్లాబ్ల మధ్య ఒక చిన్న ఖాళీ ప్రదేశంలో ఆ స్వరం వినిపిస్తోంది. తారిఖ్ ఒక చిన్న టార్చ్ లైట్ వేసి జాగ్రత్తగా లోపలికి చూశాడు. దుమ్ముతో నిండిపోయిన ముఖంతో, భయంతో వణికిపోతున్న ఒక ఆరేళ్ల పాప కనిపించింది. ఆమె పేరు అమీనా. అమీనా కాళ్లు శిథిలాల కింద ఇరుక్కుపోయాయి.
“భయపడకు తల్లీ.. నేనున్నాను. నిన్ను ఇక్కడి నుంచి సురక్షితంగా బయటకు తీసుకెళ్తాను,” అని తారిఖ్ ధైర్యం చెప్పాడు. కానీ ఆ భారీ రాళ్లను భారీ యంత్రాల సహాయం లేకుండా తీయడం అసాధ్యం. యంత్రాలు వచ్చే వరకు పాప స్పృహ కోల్పోకుండా, భయపడకుండా చూడాలి. తారిఖ్ ఆ ఇరుకైన సందులోంచి ఆమెతో మాటలు కలపడం మొదలుపెట్టాడు.
“నీ పేరు ఏంటి? నీకు ఏ ఆటలంటే ఇష్టం? మీ స్కూల్లో నీ బెస్ట్ ఫ్రెండ్ ఎవరు?” అని అడుగుతూ ఆమె దృష్టిని మరల్చే ప్రయత్నం చేశాడు. అమీనా వణుకుతున్న గొంతుతోనే సమాధానాలు చెబుతోంది.
“నా పేరు అమీనా. నాకు బొమ్మలు గీయడం ఇష్టం. మా అమ్మ నాకు రంగుల పెన్సిళ్లు కొనిచ్చింది. మా నాన్న నన్ను రోజూ భుజాల మీద ఎక్కించుకుని స్కూల్కి తీసుకెళ్తాడు. వాళ్లు ఎక్కడున్నారు అంకుల్? నన్ను ఇక్కడ వదిలేసి వెళ్లారు,” అని అమాయకంగా అడిగింది.
ఆ ప్రశ్నకు తారిఖ్ దగ్గర సమాధానం లేదు. ఆమె తల్లిదండ్రులు ఆ పక్కనే విగతజీవులై పడి ఉన్నారని అతనికి తెలుసు. కన్నీళ్లు వస్తున్నా బలవంతంగా ఆపుకుంటూ, “వాళ్ళు సురక్షితంగా ఉన్నారు తల్లీ, నీకోసం ఎదురుచూస్తున్నారు,” అని అబద్ధం ఆడాడు.
చీకటి పడుతోంది, చలి పెరుగుతోంది. అమీనా కళ్లు నెమ్మదిగా మూతపడుతున్నాయి. “అమీనా, నిద్రపోకూడదు.. నాతో మాట్లాడు.. నీకు ఇష్టమైన పాట పాడు,” అని తారిఖ్ ప్రాధేయపడ్డాడు.
మరో మూడు గంటల సుదీర్ఘ పోరాటం తర్వాత, రెస్క్యూ టీమ్ ఎట్టకేలకు ఆ కాంక్రీట్ రాళ్లను కత్తిరించి అమీనాను సురక్షితంగా బయటకు తీశారు. ఆమెను చేతుల్లోకి తీసుకోగానే తారిఖ్ గుండెకు ఏదో తెలియని ప్రశాంతత దొరికింది. ప్రాణాలతో ఒక చిన్నారిని కాపాడాననే ఆనందం అది. అమీనాను హత్తుకుని అంబులెన్స్ వైపు తీసుకెళ్తున్నప్పుడు, ఆమె తన కుడి చేతి గుప్పిట్లో ఏదో వస్తువును ప్రాణప్రదంగా, చాలా గట్టిగా పట్టుకుని ఉండటం తారిఖ్ గమనించాడు.
“ఏంటది అమీనా? ఎందుకంత గట్టిగా పట్టుకున్నావు? వదిలెయ్, నీ చేతికి దెబ్బ తగులుతుంది,” అని అడిగాడు.
అమీనా నెమ్మదిగా తన చిన్నారి గుప్పిలి విప్పింది. అందులో నలిగిపోయి, రక్తపు మరకలు, దుమ్ము పట్టి ఉన్న ఒక చిన్న కాగితం ఉంది. అది ఒక డ్రాయింగ్. అందులో ఒక చిన్న ఇల్లు, ఆ ఇంటి ముందు పచ్చని చెట్టు, పైన నవ్వుతున్న సూర్యుడు, ఆ ఇంటి ముందు ఇద్దరు అమ్మానాన్నలు, ఒక పాప పాడుకుంటూ ఉన్న బొమ్మ అది.
అమీనా ఆ బొమ్మను చూపిస్తూ.. తన ముద్దు ముద్దు మాటలతో ఇలా అంది..
“అంకుల్, మా నిజమైన ఇల్లు పడిపోయింది. మా అమ్మానాన్నలు ఎక్కడున్నారో నాకు తెలియదు. కానీ ఈ కాగితంలో ఉన్న నా ఇల్లు మాత్రం చాలా సురక్షితంగా ఉంది. ఇక్కడ ఎవరూ బాంబులు వేయరు కదా? ఈ ఇంట్లో మా అమ్మ, నాన్న, నేను ఎప్పుడూ కలిసే ఉంటాం. అందుకే దీన్ని ఎవరికీ ఇవ్వకుండా గట్టిగా పట్టుకున్నాను” అని అమాయకంగా అంది.
ఆ మాటలు విన్న తారిఖ్ గుండె ముక్కలైంది. ఎన్నో ఘోరాలను, మరణాలను చూసి రాయిలా మారిపోయిన అతని మనసు, ఆరేళ్ల చిన్నారి అమాయకత్వానికి బద్దలైంది. ఆ చిన్నారి తల నిమురుతూ వెక్కి వెక్కి ఏడ్చేశాడు తారిఖ్. తన తల్లిదండ్రులు ఇక లేరని, ఆ కాగితం మీద గీసిన బొమ్మలో తప్ప నిజజీవితంలో ఆమె మళ్లీ వాళ్లను చూడలేదని చెప్పే ధైర్యం అతనికి లేకపోయింది.
యుద్ధాలు రాజ్యాలను గెలవొచ్చు, భవనాలను కూల్చొచ్చు, ప్రాణాలను తీయొచ్చు.. కానీ పసిపిల్లల మనసుల్లో ఉండే ఆశను, స్వచ్ఛతను ఎప్పటికీ చంపలేవు. ఆ బూడిద రంగు ఆకాశం కింద, రక్తమోడుతున్న ఆ నేల మీద.. అమీనా చేతిలో ఉన్న ఆ చిన్న డ్రాయింగ్ మాత్రమే రేపటి శాంతికి ఏకైక చిరునామాగా, మానవత్వపు ఆఖరి ఆశగా తారిఖ్కు కనిపించింది.
